در بین مویرگ های منسجم ، طویل و پیچ در پیچ قلبم، ب دنبال جای خالی هستم.. حد اقل نیم میلی متر..! چگونه این همه انسان را ب یک جا و در یک لحظه ب تمام وجود خواستار شدم؟ چگونه در یک لحظه صدها احساس را تجربه کردم؟ مگر میتوان قلبی را برای هزاران نفر تقسیم کرد؟ این قلب کوچک ، تپنده ، و ب وقتش ناتوان...! بگذار بگویم ک چگونه خواستار وجود کسانی در زندگیم شدم ک با یک تلنگر چ بزرگ، چ کوچک ب یک لحظه رهایم کردند:) بگذار بگویم از حضور ناقص کسانی ک نتوانستم در غیابشان خود
برچسب:
نویسنده: آرتمیس کاشانی
تاريخ: سه
شنبه
29 آذر
1401 ساعت: 13:54